PROLOG
CORDOBA - MARZEC 1871, WYŻSZE SEMINARIUM DUCHOWNE MATKI BOSKIEJ Z LORETO
W lutym, w Buenos Aires, wybuchła epidemia żółtej febry.
Proszą nas o pomoc.
Ojcze, czuję się powołany. Pozwól mi proszę.
Nie. Twoje miejsce jest tutaj. A nie w Buenos Aires.
Pan wzywa mnie, bym się poświęcił.
Jestem narzędziem w Jego rękach.
Co chciałbyś tam odnaleźć, Aparicio?
Czuję, że mam w sobie tyle siły, ażeby ich ocalić.
Ocalić ich? A kogóż to?
Każdej godziny jakiś nieszczęśnik umiera bez odpuszczenia grzechów.
Nie jesteśmy jeszcze księżmi, nie do nas należy zbawianie dusz.
Jesteś diakonem i będziesz wyświęcony na księdza dopiero za kilka dni.
Pan wskazuje mi drogę, ojcze.
Miałeś zatem wizje.
Czemu naprawdę posłużą, to się dopiero okaże.
ARKADIA
ROZDZIAŁ I: MĘKA PAŃSKA
BUENOS AIRES - KWIECIEŃ 1871, WILLA ARKADIA
Dlaczego nikt nie pilnuje bramy?
Nie wiem, po co przybywasz panie, ale lepiej abyś zawrócił.
Sługa każe mi odejść od mojego, własnego domu?
Przepraszam, panie. Nie poznałem. Ale uwierz mi, proszę,
lepiej tam nie idź.
Pardo.
-Pardo. -Dalej człowieku, jedźmy.
Eugenio! Pardo!
Remedios.
Wynoś się!
Wynoś się! Mam strzelbę!
To wujek, mamo. Mówiłam ci, że go widziałam.
Lucia, to ja, Aparicio.
Aparicio.
Co ty tutaj robisz?
Jestem w drodze do Buenos Aires, jako wolontariusz.
Pomyślałem, że zajrzę z wizytą. Co się tutaj dzieje?
Nie pozwolimy się zarazić.
Wujku, ja chcę stąd wyjść.
Remedios...
A Edgardo?
Opuścił nas.
Miasto nie było przygotowane na taką liczbę imigrantów.
A on poszedł tam do nich, zamiast opiekować się nami.
Edgardo składał przysięgę Hipokratesa, Lucio.
Przysięgał także przed Bogiem, że będzie opiekował się nami!
A przywlókł do domu tę zarazę grzeszników!
Umarło trzech służących i malutka dziewczynka.
Zniszczył swoją rodzinę,
dlatego muszę go ukarać.
Mieszkamy teraz tutaj.
Mamy stan nadzwyczajny.
To robota diabła.
To przez nich, tych wszystkich degeneratów i te ich obrzydliwe parady.
Nie, Aparicio, jesteśmy przeklęci!
Ten dom jest przeklęty!
Nie, mamo, ja chcę stąd wyjść.
Wyjść! Jest już za późno.
Wynoś się! Wynoś się!
Lucia! Lucia!
Jestem gotów tego użyć.
Prosiła, abyś odszedł.
Quipe?
Panie!
To cud!
Gdzie mój brat? Jak może pozwalać na to szaleństwo?
Gdzie jest Edgardo?
Proszę za mną, nie mamy czasu do stracenia.
Pan Edgardo naprawdę teraz pana potrzebuje.
-Dlaczego nikt mnie nie informował? -Wszystko działo się tak szybko.
Nikt nie wie, skąd to się wzięło.
Zaczęło się jeszcze w styczniu.
Zaraza wybuchła w dolnej dzielnicy San Telmo,
tam, gdzie mieszkają imigranci, potem wymknęła się spod kontroli.
Śpieszmy się, panie, zanim będzie za późno.
Było nam tutaj bardzo ciężko, panie.
Zanim jeszcze uciekli, służący splądrowali dom.
Musiałem się zabarykadować, zostawiłem jedno wejście.
A ty, coś za jeden?
Hej! Ktoś ty?
To jakiś włóczęga. Nie wiem, jak znowu się tu dostał.
Twierdzi, że to pan posłał po niego, ale to nieprawda.
-Dopiero co go wyrzuciłem. -Kłamca! Wiesz dobrze, kim jestem.
Muszę się z nim spotkać. Natychmiast.
A ty dokąd?
Pozwól mi tylko z nim porozmawiać.
Pracowałem z doktorem, na pewno mnie rozpozna.
Ta choroba to skutek wojny paragwajskiej. Potrafię go wyleczyć.
Tak? A jak niby miałbyś go wyleczyć? Tym tutaj?
Żadnych bogów nie ma. To nasza wiara,
to ona sprawia, że cuda się zdarzają.
A ten tam, ma problem z wiarą.
Jak tylko zdarzy się nieszczęście, pojawiają się sępy, żeby się pożywić.
I ty także masz problem z wiarą.
Wyrzuć go!
Wynocha! Wynocha!
Nie dotykaj mnie! On mnie zna!
Jego pan kazał mnie tu sprowadzić.
Ernesto, znalazłeś go?
Jego widok może pana przerazić.
Pański brat trochę się zmienił.
Ernesto!
I jeszcze jedno,
nie wiadomo, jak można się tym zarazić.
-Ernesto! -Pan mnie prowadzi.
Proszę wybaczyć, chciałem, aby pan wiedział.
To niezbyt miłe okoliczności,
ale witamy w Willi Arkadia.
Czy kiedykolwiek było tutaj miło?
Chcę się natychmiast widzieć z correntino!
Ernesto!
Ernesto,
sprowadziłeś go już?
Ernesto?
To ja, Edgardo.
Twój brat, Aparicio.
Zobaczysz...
Ernesto, ja chcę znachora.
Sprowadź mi tutaj correntino.
-Ernesto... -Kazałem mu pójść precz. Uspokój się!
Jakim prawem, ty głupcze!
Ten człowiek przyszedł tu, aby cię okraść. Zrozum to!
To ty?
Co ty tutaj robisz?
Jestem w drodze do Buenos Aires. Nie miałem pojęcia, co się tutaj dzieje.
Do Buenos Aires?
Wszyscy stąd uciekają, a ty przyjeżdżasz?
Nie z własnej woli.
Pan Bóg nakazał mi jechać.
Bóg?
Tak, to Pan Bóg sprowadził mnie tutaj.
To nie był Bóg. To była twoja arogancja.
Nie obawiaj się śmierci.
Ja nie chcę umierać!
Zawołajcie tu znachora,
błagam cię.
Zrobiłem coś okropnego.
Musisz je uratować.
To wszystko moja wina.
Uratuj je.
-Mają się dobrze. -Uratuj je,
błagam cię.
Panie...
Przekaż Madame Lucii, że pan Edgardo zmarł.
Teraz nie mają się już czego bać.
Po pogrzebie pojadą do Córdoby.
Jak sobie życzysz, panie. A co z tobą?
Ja udam się do Buenos Aires.
Nic mnie już tutaj nie trzyma.
Rozumiem, panie.
Niech Bóg ma cię w swej opiece, bracie.
Nadchodzi zmiana pogody.
W domu robi się zimno.
Czy wszystko w porządku, panie?
Co się stało?
Zemdlałeś, panie.
Ostrzegałem cię,
że jego widok może cię przerazić.
Edgardo?
Był pan tam.
Pański brat zmarł.
To znalazłem na zwłokach.
Złe wieści nadchodzą z Buenos Aires.
Wszyscy pouciekali. Mówią, że nawet prezydent Sarmiento...
Wielu księży pomarło, niosąc ostatnią posługę.
Potrzebują tam teraz ludzi wiary, takich jak ty, panie.
Jeżeli gotów jesteś tam się udać,
z pewnością bardzo się przydasz.
Przekazałem już wieści Madame Lucii.
Powiedziała, że nie opuści kaplicy.
Strach ją ogarnia na samą myśl, że jej córka mogłaby się zarazić.
Musimy je stąd zabrać, Quipe.
Rozumiem jej obawy, lecz czuję, że boi się jeszcze czegoś innego.
Mówią, że w Buenos Aires ludzie umierają w cztery, pięć dni po zarażeniu.
Tymczasem te przypadki, u nas,
były przerażające
i nagłe.
Co przez to rozumiesz?
Pan Edgardo sam nie bardzo rozumiał,
bo tutaj pierwszy służący zmarł w ciągu pierwszej doby,
a potem
było już tylko gorzej.
Muszę przygotować wszystko do pogrzebu.
Wujku...
Jestem tutaj.
Remedios.
Remedios, poczekaj.
On umarł, prawda? Tatuś?
Zmarzniesz tutaj. Gdzie jest Lucia?
Usnęła. Mam niewiele czasu.
Każdego dnia śpi coraz krócej.
Modliłam się do Pana Jezusa, abyś przyjechał, wujku.
Nie zostawisz nas tutaj, wiem, że nas uratujesz.
Nie, nie. Nie podchodź do mnie. Nie czuję się zbyt dobrze.
Wejdźmy do środka, jest zimno.
Nie! Nie wolno mi. Mama będzie się złościć.
Ona mówi, że jest tam diabeł.
A on pomaga diabłu.
Chce, żebyśmy wszyscy pomarli.
Ale ja nie chcę umrzeć, nigdy.
Dlaczego tak ci spieszno, żeby to wszystko spalić?
Nadchodzi burza, panie.
Brat wręczył mi pamiętnik.
Panie?
Zeszyt, który schowałem do kieszeni w sutannie, teraz go nie mam.
Po pogrzebie wracam do Córdoby.
Zabieram Remedios i Lucię. Siłą, jeśli będzie trzeba.
Obawiam się, że to nie będzie możliwe, panie.
A to czemu?
Sąsiednie prowincje pozamykały granice
i nie wpuszczają nikogo z regionu Buenos Aires.
Port objęto kwarantanną.
Musimy tutaj przeczekać.
Teraz to najbardziej bezpieczne miejsce.
Co tutaj robi ten rodzinny portret?
Niczego jeszcze nie pal. To wszystko, póki co, zostaje.
Musimy to wszystko spalić, zanim będzie za późno.
Remedios!
Kto to był?
Panie.
Nic tutaj nie rób, dopóki ja nie wrócę.
Nie! Mamo, nie!
Remedios!
Remedios.
-Nic jej nie jest. -Słyszałem jak krzyczała.
Lucia, tego naprawdę za wiele. Otwórz drzwi.
Mogę was obie zabrać stąd do Córdoby.
Nie, nie możesz.
Wyjaśnij mi, proszę, o co tutaj chodzi?
To jedyne miejsce, w którym jesteśmy bezpieczne.
Wcale nie. Boisz się tylko cierpienia.
Nie pozwolę, aby to zło dotknęło moją córkę.
Ależ to, co robisz, jest jeszcze gorsze.
Dom jest pusty.
Nie, nie jest pusty. Zaraza sprowadziła coś jeszcze gorszego niż śmierć.
To pierwsze objawy.
Potem nadchodzi pragnienie, wymioty, gorączka
i skóra przybiera żółty kolor.
A na sam koniec... Wymioty czarną treścią.
Quipe.
Jak mogłaś? A niech cię!
Przepraszam, panie. Pochodnia spadła, kiedy wyciągałem portret rodzinny.
Nie mogłem już ugasić ognia.
Zapomnij o mych grzechach, Panie.
Kiedy nadejdziesz, aby oczyścić świat w ogniu.
Ukaż się, Panie, przede mną.
Kiedy nadejdziesz, aby oczyścić świat w ogniu.
Wieczne odpoczywanie racz im dać, Panie,
i oświeć ich wiekuistym światłem.
Ojcze nasz, z piekielnych bram.
Ty łajdaku,
nie możesz nas tak opuszczać!
Nie masz prawa tak uciec!
Porzuciłeś nas i zostawiłeś nas same!
On zmarł, Lucio. Nie planował tego.
Przeklinam cię!
Przeklinam cię, gdziekolwiek jesteś!
A twoja dusza, oby gniła w piekle.
ROZDZIAŁ II: ŚMIERĆ
Remedios!
Wujku, proszę, obudź się.
-Wujku, obudź się! -Gdzie jesteś?
-Remedios? -Nie tak głośno.
-Remedios! -Musisz mnie stąd zabrać.
Nie czuję się dobrze.
Proszę cię. Ona chce mnie zabić.
Co?
Mówi, że nie pozwoli, aby zaraza nas zgubiła.
O kim ty mówisz?
O mamie. Ona się bardzo zmieniła.
Słyszałam, jak rozmawiała z Ernesto.
On powiedział, że teraz, kiedy tatuś nie żyje, to będzie nam lepiej.
Gdzie ty jesteś?
Ernesto?
Nie wiem, co mam robić.
Zamierzają poczekać aż zasnę.
-Teraz już mnie szukają. -Gdzie ty jesteś, córeczko?
Nie, nikt nie zamierza cię zabić.
Obiecaj mi coś, wujku. Obiecaj, że mnie stąd zabierzesz.
Ja się schowam, dopóki nie poczujesz się lepiej.
W tekturowym teatrzyku lalek, w moim pokoju. Tam mnie odnajdziesz.
Gdzie ty jesteś? Córeczko!
Quipe.
Przykro mi, że musiałem położyć pana tutaj,
ale to jedyny pokój z prawdziwego zdarzenia.
Bardzo mi przykro, panie.
Jak długo już tu jestem?
Gorączka spada,
przez cały dzień majaczyłeś.
Dziś mamy środę. Wielkiego Tygodnia.
Co to za zapach?
To kamfora, panie.
Przygotowałem ci napar z czarnego bzu.
Powoli, panie. Pij powoli, bo zwymiotujesz.
A Remedios?
Widziałem Remedios wczoraj w nocy.
Remedios?
Gdzie?
To pierwsze objawy, panie.
Nie, to nie były halucynacje.
Naprawdę ją widziałem.
To niemożliwe, panie.
Matka ani na chwilę nie wypuściła jej z kaplicy.
Póki nam jej nie zabrała.
Zabrała nam ją?
Mówiłeś przecież, ze zamknęli granice.
Mów, co się stało.
Po pogrzebie pana Edgardo,
Madame Lucia wróciła do kaplicy
i zabiła swą córkę podczas snu.
A potem skończyła z sobą.
Postradała rozum.
Zdawało jej się, że obie były chore.
Udusiła Remedios podczas snu,
a potem sama się powiesiła.
To taka straszna tragedia.
To ja miałem się troszczyć o nie, o pana, o was wszystkich.
A teraz one nie żyją.
Panie, co pan robi?
A jak myślisz? Nie wiem, co ty tam sobie planujesz, Quipe.
Panie, proszę. To nierozsądne.
Nie powinniśmy wychodzić w taką burzę.
Tylko pan sobie zaszkodzi.
Ja widziałem Remedios ubiegłej nocy.
Jeśli naprawdę nie żyją, to będziesz musiał to udowodnić.
Na początku smród wydaje się nie do zniesienia, panie.
Ale jak się przywyknie, to potem już nic nie czuć.
Lucia?
Dziewczynka lubiła sypiać pod schodami.
Po tym jak udusiła Remedios, jej matka weszła na dzwonnicę
i powiesiła się.
Kiedy Madame zdecydowała, że zamkną się tutaj,
przyniosłem wszystkie stare zabawki dziewczynki,
żeby poczuła się raźniej.
-Nie potrafiłem jej uchronić. -Uchronić jej?
Panie, proszę, chodźmy już z powrotem.
To nasze dzieciątko, Remedios.
A to Madame Lucia.
Nie spoczęły w pokoju.
-Musimy pobłogosławić ciała. -Proszę cię, panie.
To nie jest dobry znak, panie. Powinniśmy już iść.
Nie, to nie jest droga, którą wyznaczył mi Bóg.
Panie, jak to się stało?
Byłem w drodze do Buenos Aires, aby wypełnić moją powinność wobec Boga.
Nie zamierzałem nawet zatrzymać się tutaj.
A znowu jestem w tym domu, jak w pułapce.
Nie zawsze wszystko układa się tak, jak sobie to planujemy, panie.
Twój brat opuścił Buenos Aires po to, aby chronić rodzinę.
I spójrz jak to się skończyło.
Nie, ty nic nie rozumiesz. Nie tak było mi pisane.
Nie taki plan Pan Bóg miał dla mnie.
W Córdobie miałem wizję.
Widziałem szalejącą zarazę w Buenos Aires.
Opuszczone domy, walające się ciała.
Wiem, że Bóg chce, abym przeżył, Quipe.
Postąpiłeś po bożemu, panie.
Wiem, że Pan mnie uleczy, Quipe.
On mnie uleczy.
Wujku. Pomóż mi.
Wujku, jestem tutaj.
Obudź się. Oni mnie szukają.
-Musisz mnie stąd wydostać. -Remedios!
Obudź się.
Nie powinieneś tutaj przychodzić.
Nie zawsze wszystko układa się tak, jak sobie to planujemy.
Teraz skończysz tak, jak twój brat.
Quipe.
Ernesto.
Potrzebuję pomocy.
Ernesto, gdzie jesteś?
Lucia?
-Co... -Eduardo, jeden z nich ciągle żyje!
Marco... Nie!
Nie dotykaj go. Na pewno jest zarażony.
Nie, nie!
Eduardo, nie!
Mówiłem ci, żebyś nie wracał, ty kupo łajna.
Wszystkiego chciałeś dla siebie, sukinsynu.
Co zrobiłeś z ciałami?
Są na zewnątrz.
Dobry Boże! Co ja zrobiłem?
Przyjechałem, aby ratować tych ludzi.
Zrobiłeś to, co zrobiłby każdy, ratując swoje życie.
Dom jest łakomym kąskiem dla szabrowników bez skrupułów.
Niebawem będzie całkiem pusty.
Przez chwilę pomyślałem, że odszedłeś.
Że zostawiłeś mnie na pastwę losu.
Dlaczego właściwie zostałeś?
Dlaczego nie uciekłeś z resztą służby?
Urodziłem się na pustyni.
Kiedy miałem 11 lat,
twój pradziadek, Mercenario Cepúlveda,
przyjechał do nas ze swoim oddziałem, przegrawszy bitwę pod Huaqui.
Był bez broni, chory na malarię i bardzo głodny.
Dotarł na nasze ranczo, jakieś pięć kilometrów od Yavi.
Mój ojciec był znachorem, zaopiekował się nim
i twój pradziadek wyzdrowiał.
Za to moja matka i moja
mała siostrzyczka, pochorowały się i zmarły.
Mój ojciec pochował je tam, na naszych oczach.
Żadnych szlochów, protestów, bez słowa.
Posłuchał tylko wiatru.
A potem...
Po prostu wrócił i zajął się swoimi owcami.
To, czego był świadkiem, wstrząsnęło twoim pradziadkiem
i zabrał mnie ze sobą.
Zdawało mu się, że w ten sposób uchroni mnie
przed okrutnym i prymitywnym ojcem.
A tutaj
zmieniono mi imię.
Z Quipe na Ernesto.
Tutaj też nauczyłem się waszych manier.
I tutaj twój ojciec pogardzał mną.
Tutaj też widziałem, jak umierał.
Tak, tutaj.
W "Willi Arkadia", gdzie każdy boi się śmierci.
Na próżno
przywiązuje się do rzeczy.
I zrozumiałem, że mój ojciec żył pełniej niż wy wszyscy
i że ja nigdy, tak naprawdę, nie opuściłem pustyni.
Ja z tego domu uczyniłem własną pustynię.
Moje miejsce.
Gdzie żyję.
I gdzie umrę.
Dokąd miałbym pójść?
Ten dom nie należy do ciebie, Ernesto.
Ile zostało mi czasu?
Jeśli pojawią się czarne wymioty,
to nie sądzę, aby dożył pan jutra.
Jezu, który mnie miłujesz.
Łaska boska pozwoliła Ci znieść cierpienia korony cierniowej
i gwoździ wbijanych do krzyża, na Górze Kalwarii.
Pomóż mi. Ulecz mnie z tej choroby.
Uwolnij mnie od tego krzyża.
Stał się on bowiem moją Górą Kalwarią.
Jeżeli nie jest mi pisane, aby Ci służyć,
to daj mi znak. Ujawnij mi swoje plany.
Quipe?
Ktoś jest w domu.
Remedios?
Lucia!
Nie, nie mogę wejść do środka, do domu.
Mama będzie się złościć. Ona mówi, że tam jest diabeł.
Mama... Bardzo się zmieniła.
Ty musisz mnie stąd zabrać. Bo ona chce mnie zabić.
W kartonowym teatrzyku dla lalek, w moim pokoju. Tam mnie znajdziesz.
Boże, pomóż mi. Błagam cię, w imię Chrystusa, uchroń nas ode zła,
tego co było, tego co jest i tego co nadejdzie.
w imię Syna Twojego Jedynego,
Jezusa Chrystusa.
Remedios? To ja.
Remedios?
-Remedios? -Matko Boża,
wszyscy święci i wy aniołowie.
Błagam Cię, Panie.
Nie porzucaj mnie.
Zbaw nas tak, jak obiecałeś.
Cokolwiek zdecydujesz, pamiętaj o nas Panie.
Boję się.
Remedios?
Zimno tu.
Nie pozwól mi umrzeć.
Pomóż mi. Zabierz mnie stąd.
Proszę, pomóż mi.
Nie zostawiaj mnie tutaj samej.
Błagam, nie.
Nie pozwól mi tutaj umrzeć.
Remedios.
Wujku. Pomóż mi.
Ja nie chcę umierać.
Remedios.
Na Boga, Remedios!
Wujku, musimy opuścić ten dom.
Ja umieram.
Ernesto właśnie tego chce.
On tu był i szukał mnie,
ale udało mi się ukryć, pod spodem.
Ale teraz nie mogę się ruszyć, nie mogę się stąd wydostać.
Wujku, pomóż mi, proszę.
Nie, tracę zmysły. To się nie dzieje naprawdę.
Wyciągnij dłoń, wujku.
-Wydobędę cię stąd. -Nie! Nie zostawiaj mnie tu samej.
Nie obawiaj się. Wyciągniemy cię z tej dziury.
Niebawem wrócę.
Wujku, wujku!
Panie, co ty robisz?
Co robisz?
Okłamałeś mnie!
Co się tutaj dzieje? Gdzie jest Lucia?
Nie żyje.
Ależ żyje! A ty chcesz zabić Remedios!
Jakim złym mocom służysz?
Masz, panie, halucynacje. To przez gorączkę.
To? To są halucynacje?
Zabieram stąd Remedios. Nie pozwolę ci jej zabić!
Dlaczego nam to robisz?
Tak długo przecież mieszkałeś w tym domu.
A teraz chcesz śmierci nas wszystkich.
Nie, nie, nie!
Wujku! Nie, nie!
-Wujku! -Remedios!
Odstaw to na stół.
Jeden podejrzany ruch, a poderżnę ci gardło.
Co ty wyrabiasz, panie?
Gdzie ona jest?
-Ja nie rozumiem... -Gdzie ją schowałeś, ty łajdaku?
Panie, proszę, uspokój się.
Gorączka zaczęła się, jak tyko podałeś mi tę truciznę.
Czego ty właściwie chcesz? Zatrzymać ten dom?
Ukradłeś medalik.
A ona żyje, albo żyła
i zaraz pokażę ci gdzie.
Panie, przez cały dzień majaczysz w gorączce.
Dalej! Idziemy!
Co to takiego?
Zbudował to pański pradziadek,
aby rodzina mogła się chronić przed bandami Indian.
Mieszkał pan przecież w tym domu
i wiedział o tym miejscu.
Chował się pan nawet tutaj przed rodzicami.
Czyżby pan nie pamiętał?
Nie, nie pamiętam. Nie miałem pojęcia o tym schowku.
A co zrobiłeś z kaplicą?
Naprzód!
Idziemy!
Zdziwiony jesteś, co?
Tego właśnie ty i Lucia nie mogliście zrozumieć, prawda?
Jak jej udało się uciec.
Remedios przyszła do mnie tuż przed tym, jak skremowałeś Edgardo.
Przez cały czas łgałeś.
Znałeś tego znachora. Przyprowadziłeś go tutaj na polecenie mojego brata.
Mów!
Tak, panie, tak było.
Sprowadziłem znachora na polecenie pana Edgardo.
-Kłamałeś zatem. -Ten człowiek przybył tu, aby go oszukać!
Nie mogłem pozwolić na to, aby ten dom został splamiony magią!
Ten dom? Ten dom należy do mnie i do mojej rodziny.
Wiem o tym, panie. Opiekuję się tobą.
Zawsze tak było.
A jak to się stało, że sam się nie zaraziłeś?
Ja sam się temu dziwię, panie.
Zapewne Bóg tak chciał.
Zapewne.
Wola boska?
A może skorzystałeś z zarazy, żeby nas wszystkich wytruć?
I na co czekasz? Czekasz, aż i ja umrę,
wtedy to wszystko będzie twoje?
Jestem ostatni z rodu, czyż nie?
Teraz otworzysz te trumny.
Proszę bardzo!
Pani Lucia i Remedios nie żyją już od trzech dni.
Czego pan jeszcze nie rozumie?
Nie, to nieprawda.
A tutaj jest ciało dziewczynki. Proszę się dobrze przyjrzeć
i miejmy to z głowy, raz na zawsze.
Wystarczy!
Panie.
Jaki dziś mamy dzień?
Sobota, panie. Wielka Sobota.
Cały czas były martwe.
Zimno mi...
Panie, nie rób tego, błagam.
Wszystko to nic niewarte.
-Panie, nie tobie tu decydować. -Nie?
Kto niby mnie powstrzyma? Bóg?
Jesteśmy tutaj sami, Ernesto.
Mam tego dosyć.
Proszę mi oddać strzelbę, panie.
Co pan robi?
Przyprowadzisz mi tutaj tego znachora.
Sprowadziłeś go dla Edgardo, sprowadzisz go i dla mnie.
Nie zrobię tego, panie.
Oddaj mi klucze.
Ten człowiek to szarlatan.
Pozwól, że sam o tym zdecyduję.
Oddaj mi klucze.
I nie wracaj tutaj bez znachora.
Nie wpuszczę cię.
Pan? Więc pan też został zarażony?
W tym domu jest wiele cierpienia, którego można było uniknąć.
Nie pozwól mu wejść z nami.
Słyszałeś, co powiedział.
Nie może pan wyrzucać mnie z domu.
Niby dlaczego nie?
Jeśli ja nie przeżyję, nikomu nie będziesz tu już potrzebny.
Mój brat
był typem naukowca.
Nie wierzył w Kościół.
Czemu uwierzył w ciebie?
Pański brat doceniał rezultaty.
On także pomógł wielu ludziom,
choć nie miał takich instrumentów jak moje.
Czasem sam rozum nie wystarcza.
W prowincji Corrientes nazywają to payé.
To nie pozwoli ci umrzeć.
To?
Straciłem moją wiarę w Boga.
A teraz mam uwierzyć w to?
Uwierzysz,
bo mam to tutaj.
Twój brat odnalazł mnie,
kiedy leczył ludzi w slumsach San Telmo
i zdziwił się, że nie złapałem zarazy.
Uwierz mi, nie trzeba ci niczego więcej.
Pomóż mi.
Pomóż mi, szybko.
Ta choroba zżera moje ciało.
Wypija moją krew.
...życie wieczne.
A ja...
To moje ciało.
Moja krew.
Ja...
ROZDZIAŁ III: ZMARTWYCHWSTANIE
Ten człowiek odszedł
i zostawił otwarte drzwi.
No więc? Nie cieszysz się, że żyję?
Powinieneś był umrzeć wczorajszej nocy, panie.
Taka, zatem, wola boska.
Dokąd on poszedł?
Nie wiem. Powiedział, że jeszcze wróci.
Jaki mamy dziś dzień?
Niedziela, 9 kwietnia.
Poranek Wielkanocny.
Właśnie ewakuowano całe miasto.
Mówią, że Buenos Aires umarło.
Mój Panie,
Boże Wszechmogący.
Spowiadam się Panu Bogu Najwyższemu,
że bardzo zgrzeszyłem
myślą,
mową
i uczynkiem.
Moja wina,
moja wina,
moja bardzo wielka wina.
Lucia?
Remedios?
Quipe! Ernesto!
Wiesz co?
Tę zarazę przywlokły tu komary
z Afryki.
Odkryją ten fakt dopiero za jakieś dziesięć lat.
To zabawne, ale to nie komary cię zaraziły,
ani twojego brata,
właściwie wcale nie zostaliście zarażeni.
Byliście pod wrażeniem tego, co działo się wokół was,
uwierzyliście, że jesteście chorzy, a wasze ciało tylko się dostosowało.
Co mi zrobiłeś?
To, o co prosiłeś.
Nie uleczyłeś mnie.
Mówiłem tylko, że nie umrzesz.
Payé nie leczy,
staje się tylko kością z twoich kości i przywiązuje duszę do ciała.
To zmartwychwstanie ciała.
A ból...
Dusza odczuwa ciężar martwego ciała, które jednak nie chce umierać.
Twoje ciało będzie się kurczyć.
Będzie wysychać pomalutku,
ale ty będziesz żył.
Nie.
Ja nie chcę tego świństwa w moim ciele.
Jeśli usunę payé,
umrzesz natychmiast, a wciąż przecież nie zapłaciłeś mi za usługi.
Wyjmij to!
Prawda jest taka, że nikt w tym domu jeszcze mi nie zapłacił.
Więc tego chcesz?
Chcesz domu?
Zatrzymaj wszystko,
tylko pozwól mi umrzeć.
Naprawdę myślałeś, że to, czego chcę, to ten dom?
Jakież to mogłoby mieć dla mnie znaczenie?
Ciekawe, jak długo może się palić taka świeczka.
Powróciłem na ścieżkę wiary.
Dlatego właśnie tu jestem.
Wynoś się.
To już ci nic nie pomoże.
Prędzej czy później ból stanie się nie do zniesienia,
na tyle, że znów mnie wezwiesz,
jak tylko ta świeczka zgaśnie.
Quipe!
Nie pozwolę ci ich ruszać.
Taka była jej wola.
Pogrzebałeś je żywcem.
One nie żyją i to jest ich miejsce.
To nieprawda, słyszę przecież ich jęki.
One są tutaj bezpieczne. A znachor nigdy nie opuścił domu.
Wciąż tutaj jest. Nie zbliżaj się, panie.
Nie podchodź.
Będę się nimi opiekował do końca moich dni.
Ale nie ich dni,
ani moich.
Nie zbliżaj się, panie.
Nie!
Nie rób tego! Nie!
Lucia!
Pan Edgardo nie zdawał sobie sprawy z tego, jak je skrzywdził.
Chciał tylko je chronić,
tymczasem skazał je na ten potworny stan.
To on sprowadził do domu zarazę
i nie mógł znieść widoku swojej córki, cierpiącej na żółtą febrę.
To wszystko twoja wina,
wiesz o tym.
Kilka dni później zmarło trzech służących.
Podczas kiedy Lucia cierpiała wraz z córką,
nakazał mi sprowadzić tego dziwnego znachora.
Sprowadź mi tego correntino.
Wiedziałem, że zdarzy się tam coś strasznego.
Czułem to.
Uratuj je.
Kiedy służący zorientowali się, że Lucia i Remedios wciąż żyją,
wiedzieli, że diabeł musiał maczać w tym palce.
Wieści szybko się rozeszły.
Pan Edgardo rozchorował się
i cała tajemnica umarła wraz z nim.
Pani wiedziała, że przydarzyło im się coś złego.
Ich ciała przestały funkcjonować.
straciły apetyt, dziewczynka chudła, pani zresztą też.
Wreszcie pani straciła rozum.
Jej wrzaski słychać było w całym domu.
Tej nocy służba ogołociła dom i wszyscy zbiegli.
Pani razem z Remedios ukryły się w kaplicy.
Schowały się w tym świętym miejscu,
oczekując agonii swoich ciał.
Wreszcie pojawił się pan o poranku.
Brat wręczył panu pamiętnik, w którym opisał prawdę.
Kiedy pan zemdlał, znalazłem go i oddałem Lucii.
To tylko potwierdziło okropność ich położenia.
Jak mogłeś tak postąpić?
Pan się rozchorował, a dziewczynka uciekła.
To pan pomógł nam znaleźć jej kryjówkę.
Remedios!
Dziewczynka chciała żyć, nic więcej.
Nie była w stanie zrozumieć, co takiego się dzieje.
Wujku... Wujku.
Wujku, pomóż mi.
Nie. Nie!
Quipe, otwórz mi!
Mówiłem panu, żeby tu nie przychodzić.
Nie pozwolę panu zabrać stąd ich ciał.
Znachor tam jest...
Czeka tylko.
Dlaczego od razu nie powiedziałeś mi prawdy?
To nie ja odpowiadam za rozpad pańskiej rodziny.
Nie potrzebuję tego domu.
Ja tylko spełniam wolę pani.
To pan Edgardo rozkazał skremować swoje ciało.
A pani Lucia błagała mnie, bym nie ujawniał prawdy
i uchronił pana przed pokusą skorzystania z usług znachora.
Ale to pan wpuścił go ponownie do domu.
One niczemu nie są winne, to przecież nie był ich wybór.
Quipe! Nie zostawiaj mnie tutaj!
Quipe, nie zostawiaj mnie!
Quipe! Nie zostawiaj mnie tutaj!
Wypuść mnie! Nie zostawiaj mnie tu!
Nie zostawiaj mnie tu! Wypuść mnie!
Wypuść mnie!
EPILOG
Wiesz co,
to w sumie dość zabawne, że nazwali to miejsce willą Arkadia.
Dekoracje się zmieniają,
ale historia się nie zmienia.
Ty troszczysz się o to miejsce,
a ktoś taki jak ja, szuka sposobu, ażeby je zniszczyć.
I obaj jesteśmy w pułapce,
ty i ja, skazani na to, by w nieskończoność powtarzać tę historię,
za każdym razem, kiedy ktoś nowy pojawia się u drzwi.
Bo przecież wiecie, jak to jest...
Zamykasz drzwi, a diabeł je otwiera,
a człowiek, cóż, nigdy ich nie domyka.